Dziennik pisania: decyzje i następny krok

Dziennik pisania to krótki, datowany zapis prób, decyzji i miejsca, od którego zacząć następnym razem.

Data / projekt / część:
Zmienione lub wypróbowane:
Dlaczego / nadal niepewne:
Następnym razem zacznij tutaj:

Trzymaj notatkę obok tekstu

Prowadź dziennik w osobnym dokumencie lub zeszycie obok tekstu.

Tekst zawiera zachowane słowa. Nie zawsze wyjaśnia, dlaczego usunięto scenę, czy trzeba sprawdzić twierdzenie lub które z dwóch zakończeń bardziej ci odpowiadało.

Przy zamykaniu dokumentu to wydaje się oczywiste. Tydzień później część sesji może minąć na odtwarzaniu szczegółów.

Przydatny dziennik daje konkretniejszy punkt powrotu niż „dalej pracować nad tekstem”. Nie musisz rozliczać się z każdej minuty ani opisywać wszystkiego. Zostaw tyle informacji, aby podjąć pracę.

Wymyślony wpis o eseju:

Data / projekt / część: 20 września / Esej o mieszkalnictwie / Wstęp
Zmienione lub wypróbowane: Przykład najemczyni przeniesiony przed statystyki.
Dlaczego / nadal niepewne: Liczby znaczą więcej, gdy czytelnik zna jej sytuację. Wstęp może być teraz za długi.
Następnym razem zacznij tutaj: Przeczytaj pierwsze trzy akapity bez drugiego. Czy znika coś ważnego?

Warto zachować ostatni wiersz. Daje działanie, które można podjąć jeszcze przed pełnym powrotem do tekstu.

Po krótszej sesji wystarczą dwa zdania:

Przykład najemczyni przeniesiony przed statystyki. Dalej: spróbować usunąć drugi akapit i sprawdzić, czy wstęp nadal ma sens.

Przy jednym projekcie nie trzeba powtarzać jego nazwy. Nie potrzebujesz wpisów na dni bez pisania.

Zapisuj decyzję, nie tylko zadanie

„Redakcja rozdziału drugiego” mówi, gdzie była praca. Niewiele zostawia na powrót.

„Wyznanie przeniesione przed odjazd pociągu, aby wyjazd stał się wyborem” zapisuje decyzję, którą ocenisz przy ponownym czytaniu sceny.

Nie każdy wpis wymaga pewnego wyjaśnienia. Niepewność pomaga, jeśli nazwiesz jej przedmiot:

Kłótnia brzmi sztucznie. Obie postaci objaśniają historię rodziny, ale żadna nie wydaje się próbować czegoś uzyskać od drugiej.

Masz teraz coś do zbadania. „Poprawić dialog” pozostawiłoby niemal cały problem do ponownego rozwiązania.

Nieudane próby też należą do dziennika. Jeśli sesja minęła na testowaniu innego narratora i powrocie do poprzedniego, zapisz wniosek. Rękopis może wyglądać bez zmian, choć jakaś możliwość została wykluczona.

Jedno opowiadanie, trzy wpisy

To wymyślony przykład z opowiadania Zapasowy klucz. Ada odwiedza siostrę po długiej nieobecności i odkrywa, że jej klucz już nie pasuje.

Każdy wpis zostawia coś do podjęcia na następnej sesji.

14 września: początek, wersja 03

Opisana Ada przybywająca do domu. Najpierw kłótnia, przez którą nie przyjeżdżała całe lato, a potem zamknięte drzwi. Wyjaśniam relację, zanim cokolwiek się wydarzy.

Dalej: niech Ada próbuje klucza w pierwszym akapicie. Sprawdzić, ile z kłótni nadal potrzebuje scena.

16 września: początek, wersja 04

Klucz przeniesiony do pierwszego akapitu, usunięte 180 słów historii rodziny. Stary początek zachowany w wersji 03. Wolę odkrycie problemu przed wyjaśnieniem, dlaczego Ada nie przyjeżdżała.

Dalej: wprowadzić ją do środka. Spróbować sąsiada z innym kluczem.

19 września: początek, wersja 05

Próba z sąsiadem. Ada łatwo weszła do środka, ale rozmowa wyjaśniła, dokąd udała się siostra, i zamknęła pytanie, które miało pozostać otwarte. Rozmowa usunięta.

Dalej: zamiast tego spróbować okna w kuchni. Pisać tylko do wejścia Ady do domu; odkrycie wewnątrz zostawić na później.

Trzecia sesja nie dała zachowanej sceny. Dała jednak przydatny wniosek: sąsiad rozwiązał jeden problem, tworząc drugi.

Bez notatki autor mógłby za miesiąc znów próbować tej rozmowy. Z notatką może sprawdzić inną drogę lub świadomie wrócić do sąsiada.

Dziennik nie dowodzi, że którykolwiek wybór jest dobry. To nadal zależy od opowiadania.

Zmniejsz następny krok na tyle, aby zacząć

„Skończyć rozdział” może być celem, ale nie mówi, jak zacząć.

Przydatniejsze przekazanie pracy nazywa fragment i działanie: usunąć akapit, sprawdzić źródło, napisać inną rozmowę lub porównać dwa zakończenia.

Gdy utkniesz, zostaw eksperyment zamiast żądania rozwiązania:

Napisać kłótnię bez wspominania zeszłego lata przez żadną postać.

Nie zobowiązujesz się zachować wyniku. Dajesz sobie sposób na zbadanie problemu.

Gdy tekst potrzebuje odpoczynku, zapisz to:

Pełna wersja gotowa. Zostawić do niedzieli, potem przeczytać bez redagowania. Zanotować, gdzie środek traci tempo.

Nie zawsze potrzebne jest kolejne zdanie do napisania.

Dodawaj liczbę słów i czas, gdy odpowiadają na pytanie

Dziennik pisania nie wymaga pomiarów.

Jeśli interesuje cię rozrost tekstu, zapisuj długość przed sesją i po niej:

Tekst: 2 400 → 2 700 słów

To wzrost netto o 300 słów, niekoniecznie 300 napisanych słów. Można było usunąć i zastąpić duży fragment.

Gdy liczba wygląda dziwnie, przeczytaj obok notatkę, zanim uznasz liczbę za rezultat. „Usunięte 180 słów” zapisuje skrócenie. „Usunięta historia rodziny, aby Ada szybciej dotarła do zamkniętych drzwi” wyjaśnia cel.

Czas też jest opcjonalny. Jeśli chcesz porównywać te czasy, oznacz pisanie wersji roboczej, badania lub redakcję. Długość nie powie, czy scena działa.

TimeRetain pozwala mierzyć sesję i dodać krótki opis. Dłuższe wpisy dziennika zachowaj obok tekstu.

Korzystaj z dziennika po otwarciu tekstu

Przeczytaj ostatni wpis wraz z opisanym fragmentem. Czy otwarte pytanie nadal ma znaczenie? Czy proponowany krok nadal ma sens?

Możesz nie zgodzić się z wcześniejszą decyzją. Zachowaj stary wpis i dodaj nowy, zamiast przepisywać historię:

Sąsiad wrócił, ale rozmowa napisana od nowa. Sąsiad daje Adzie klucz, nie wiedząc, dokąd udała się jej siostra.

Przy zmianach, które możesz chcieć cofnąć, zachowaj wcześniejszy tekst i podaj nazwę pliku w dzienniku. Notatka o usunięciu nie odzyska skasowanych słów. Szczegółowe badania również trzymaj w osobnych notatkach, a w dzienniku dodaj odsyłacz, gdy jest potrzebny.

Zacznij od obecnego tekstu. Nie trzeba odtwarzać całej historii.

Przed zamknięciem zapisz zmianę i pierwszą rzecz do wypróbowania po powrocie.